6 juli, van St-Jean-Pied-de-Port naar Roncevalle

  • Afdrukken

Vandaag gaat het dan toch echt gebeuren, 900 meter klimmen. Ik zie er best wel tegen op. Eerst nog maar wat inkopen doen voor onderweg, en natuurlijk boekje 2 naar huis sturen, dat scheelt weer 200 gram.. Maar dan kan ik het niet meer uitstellen, en moet ik er echt aan geloven: er gaat vandaag serieus geklommen worden. Het weer valt best wel mee, de wolken hangen laag maar het is niet koud. Volgens het boek is het eerste stuk makkelijk te fietsen. Nou dat valt nog best wel tegen, vooral als je na zo'n stuk klimmen ook weer omlaag gaat.. Moet dat nou echt? 

De Spaanse grens ligt 8 km van St-Jean af. Eerst maar even een foto maken, en daarna op voor een kopje koffie. 

Het is grappig dat ik onderweg steeds weer dezelfde mensen tegenkom, een Duitser uit Trier op de fiets, een wandelende Italiaan, en een wandelend Engels echtpaar. Verder zijn er veel jongeren op pad, die een deel van de route lopen, soms ook alleen maar de etappe van St-Jean naar Roncevalle. Het blijft bewolkt, maar ik hoef gelukkig niet in de mist te fietsen, dat lijkt me helemaal frustrerend. Weten dat je in zo'n mooi landschap fietst met al die mooie uitzichten, terwijl je alleen maar mist om je heen ziet.

Must klimmen gaat best wel redelijk, maar op een gegeven moment begin ik de hoogtemeters ook wel te voelen in mijn benen. Wat dan toch wel een fijne gedachte is is dat er ook veel taxi's langs rijden. Als het echt niet meer lukt, kan ik altijd nog een taxi aanhouden. Bij de laatste 200 meter klimmen, krijg ik het toch wel moeilijk. Na de eerste haarspeldbocht moet ik zelfs een stukje lopen. En wat dan ook weer tegenvalt is om weer op de fiets te komen. Daarvoor moet je voldoende vaart hebben, en als je in de lichtste versnelling rijdt, en bergopwaarts moet, lukt dat bijna niet. In een bocht een stukje afsnijden dan maar, waardoor ik net iets naar beneden ga, en voldoende vaart heb om weer op mijn fiets te kunnen stappen. Wat ben ik blij, als ik het kapelletje en het kruis zie, die op de pas staan. Ik heb het gered! Dat is toch een selfie waard!

Helaas valt er weinig van het uitzicht te genieten. De wolken komen uit Frankrijk en stromen Spanje binnen. Dus maar snel verder naar Roncesvalles, waar een historisch klooster staat. In het klooster is een grote pelgrimsalbergue ingericht, die wordt gerund door Nederlandse vrijwilligers. Daar wil ik vannacht overnachten. Ik ben er redelijk vroeg, dus ze hebben nog alle tijd voor een praatje. Het is hier lekker, zonnig maar niet te warm. Na een heerlijke douche nu op het terras met een zakje chips en een pilsje.